საქართველოში მარშრუტის შეცდომები, რომლებიც რუკაზე ნორმალურად ჩანს

არსებობს მარშრუტები, რომლებიც რუკაზე სრულიად უწყინრად გამოიყურება. ყველაფერი ახლოსაა. ყველაფერი ლამაზია. თითქოს ლოგიკურად ებმის ერთმანეთს. თბილისი, მერე მთები, მერე კახეთი, მერე ბათუმი და კიდევ რაღაც გზად. თითქოს ნორმალური გეგმაა. მაგრამ სწორედ ასეთი მოგზაურობები იშლება ხოლმე რეალობაში.

იმიტომ რომ რუკა მთავარს არ გაჩვენებს. ის არ აჩვენებს დაღლილობას. არ აჩვენებს სერპანტინებს, დაგვიანებულ გასვლებს, უაზრო გაჩერებებს, დაკარგულ დროს, დღის გადატვირთვას და იმ მომენტს, როცა აღარც ხედები გინდა, აღარც ღვინო და აღარც კიდევ ერთი "სავალდებულო წერტილი".

მთავარი შეცდომა თითქმის ყოველთვის ერთია: მარშრუტს თვალებით აწყობენ და არა რეალური მოგზაურობის შეგრძნებით.

შეცდომა 1. მოკლე დროში ზედმეტის ჩატევა

ეს ყველაზე გავრცელებული ამბავია.

ადამიანი ხსნის რუკას და მარშრუტის აწყობას სურვილების სიასავით იწყებს. უნდა თბილისიც, მთაც, კახეთიც, ზღვაც და კიდევ რამე ლამაზი გზად. ქაღალდზე ეს დატვირთულ და მაგარ მოგზაურობად ჩანს. რეალობაში კი გამოდის მუდმივი მოძრაობა: ჩალაგება, გასვლა, გზა, დაბინავება, ისევ გზა და შეგრძნება, რომ სულ ვიღაცას დასდევ.

პრობლემა ლამაზი ადგილების რაოდენობაში არაა. პრობლემა იმაშია, რომ საქართველოში ყოველი გადაადგილება იმაზე მეტ ენერგიას მიაქვს, ვიდრე წინასწარ გგონია.

და ძალიან ადვილია ისეთი მარშრუტის აწყობა, რომელიც კილომეტრებით მოკლე ჩანს, მაგრამ მეორე დღეს უკვე მძიმედ გაწევს.

შეცდომა 2. მთის გზის ჩვეულებრივ ტრასად აღქმა

რუკაზე 150 კილომეტრი შეიძლება არაფრად ჩანდეს. მაგრამ თუ ეს გზა მთაში გადის, შეგრძნება სულ სხვა იქნება.

საქართველოში მთის გზა უბრალოდ წერტილებს შორის მანძილი არაა. ესაა მოსახვევები, სიმაღლის ცვალებადობა, ყურადღება, ნელი მონაკვეთები, ტრაილერები, ამინდი და მუდმივი დატვირთვა მძღოლზე. ასეთი გზის მერე ისე არ იღლები, როგორც ჩვეულებრივ ტრასაზე.

და აქ ხალხი რეგულარულად ცდება. ჰგონიათ, რომ მშვიდად ჩავლენ მთიან რეგიონში, მერე გაისეირნებენ და საღამოს კიდევ სადმე შეირბენენ. ზოგჯერ კი. მაგრამ ძალიან ხშირად ასეთი გზის მერე მხოლოდ ვახშამი და დასვენება გინდა.

შეცდომა 3. წერტილების დამატება პრინციპით "ბარემ აქვეა და შევიაროთ"

ესეც ძალიან ტიპური ჩავარდნაა.

როცა ადგილი ახლოს გეჩვენება, გინდა ისიც ჩააკვეხო მარშრუტში უბრალოდ იმიტომ, რომ გზად გხვდება. მაგრამ სწორედ ეს "ბარემ აქვეა" ტვირთავს მოგზაურობას ყველაზე მეტად.

ერთი ზედმეტი წერტილი თავისთავად საშიშად არ გამოიყურება. მაგრამ მერე ემატება მეორე. მერე დაგვიანებული სტარტი. მერე სადილი. მერე პარკინგი. მერე ფოტოები. და მთელი დღის გეგმა ყირაზე დგება.

საქართველოში კარგი მარშრუტი ის კი არაა, სადაც ბევრი რამე ჩაეტია. კარგი მარშრუტი ისაა, სადაც ჰაერია.

შეცდომა 4. მანქანის მარტო ფასით არჩევა

ბევრი ცუდი მოგზაურობა ზუსტად აქ იწყება.

ხალხი უყურებს ყველაზე იაფ ვარიანტს და ჰგონია, რომ მანქანა უბრალოდ A-დან B წერტილში მისასვლელი საშუალებაა. მაგრამ საქართველოში ეს ყოველთვის ასე არ მუშაობს.

თუ გზაში მთის მონაკვეთებია, გრძელი გადასვლები, ბარგი, ოჯახი, რამდენიმე ქალაქი ან უბრალოდ მშვიდად ტარების სურვილი, მანქანა მარშრუტს უნდა შეესაბამებოდეს. აუცილებელი არაა დიდი და ძვირიანი იყოს. მაგრამ მანქანის აღება მარშრუტთან კავშირის გარეშე სუსტი გადაწყვეტილებაა.

ძალიან ხშირად განსხვავება "ნუ, ჩავაღწიეთ" და "მაგრად ვისიამოვნეთ" შორის სწორად შერჩეული მანქანით იწყება.

შეცდომა 5. იმის გადაჭარბებული შეფასება, თუ რისი გაკეთება გინდა დღეში

მოგზაურობის დასაწყისში ყველას ბევრი ენთუზიაზმი აქვს. უნდათ ადრე გასვლა, ლამაზი საუზმე, რამდენიმე გაჩერება, კიდევ ერთი წერტილი გზად და საღამოს ლამაზად ჩასვლა. პრაქტიკაში ეს ტემპი მალე გამაღიზიანებელი ხდება.

განსაკუთრებით თუ მოგზაურობა ორ დღეზე მეტხანს გრძელდება.

საქართველოში მოგზაურობისას ერთ-ერთი ყველაზე დაუფასებელი რამ ის კი არაა, რამდენი ადგილის ნახვა მოასწარი, არამედ ის, თუ როგორ გრძნობ თავს მეოთხე დღეს. თუ ამ დროისთვის უკვე დაიღალე გზით, ჩემოდნებით და გადატვირთული დღეებით, ესე იგი მარშრუტი ცუდად იყო აწყობილი. თუნდაც ფორმალურად ბევრი რამ გენახა.

შეცდომა 6. ყოველი დღის ერთნაირად დატვირთვა

ესეც ძალიან ხშირი შეცდომაა.

ხალხი მოგზაურობას ისე გეგმავს, თითქოს ყოველდღე ერთნაირი ენერგია აქვთ. მაგრამ ეს თითქმის არასდროსაა ასე.

თუ ერთი დღე გზის გამო მძიმეა, მომდევნო დღე ბოლომდე არ უნდა გატენო. თუ გრძელი გზა გქონდა, მერე უფრო რბილი რიტმი გჭირდება. თუ წინ მთის მონაკვეთია, არ შეიძლება იმავე დღეს დატვირთული პროგრამის ჩატევა.

კარგი მოგზაურობა საქართველოში თითქმის ყოველთვის მონაცვლეობაზე დგას. ერთი დღე შეიძლება დატვირთული იყოს. მეორემ უნდა დაგასვენოს.

როცა ეს ასე არაა, მარშრუტი კილომეტრების კი არა, ადამიანის ფიზიკური მდგომარეობის გამო იშლება.

შეცდომა 7. მარშრუტში თავისუფალი სივრცის არდატოვება

საქართველოში მანქანით მოგზაურობის ერთ-ერთი საუკეთესო ნაწილი სწორედ ისაა, რომ შეგიძლია იქ გადაუხვიო, სადაც არ გეგმავდი. დაინახო ლამაზი ხედი. იპოვო ნორმალური საჭმელი ადგილი. მოგინდეს წყნარ სოფელში გაჩერება. შემთხვევით იპოვო ადგილი, რომელიც ყველა სავალდებულო ლოკაციაზე მეტად დაგამახსოვრდება.

მაგრამ თუ მარშრუტი ზედმეტად გადატვირთულია, ამისთვის უბრალოდ დრო აღარ გრჩება. ნებისმიერი ზედმეტი გაჩერება ნერვებს გიშლის, რადგან გრაფიკს გირევს.

და ეს ცუდი სიგნალია. იმიტომ რომ მაშინ მანქანა კი გყავს, მაგრამ თავისუფლება მაინც არ გაქვს.

როგორ ავაწყოთ მარშრუტი უფრო ჭკვიანურად

ნორმალური მარშრუტი საქართველოში სურვილების სიასავით კი არ უნდა აეწყოს, არამედ როგორც მოგზაურობა სწორი რიტმით.

რა მუშაობს უკეთესად:
- ნაკლები წერტილი, მაგრამ უკეთესი ლოგიკა მათ შორის
- მთის გზის ობიექტური შეფასება როგორც დატვირთვის და არა უბრალოდ კილომეტრების
- მანქანა მარშრუტის მიხედვით და არა მარტო ფასით
- დღეები დროის მარაგით და არა წუთი-წუთზე გათვლილი
- იმის გააზრება, თუ სად გინდა რეალურად წასვლა და სად უბრალოდ "ჩეკინის" გამო მიდიხარ

თუ მარშრუტი ნორმალურადაა აწყობილი, მასში მუდმივი დევნის შეგრძნება არ არის. მასში არის მოძრაობა, თავისუფლება და ნორმალური ტემპი.

შეჯამება

ყველაზე ცუდი მარშრუტები საქართველოში რუკაზე იშვიათად ჩანს ცუდად. პირიქით, ყველაზე ხშირად ძალიან ლამაზად გამოიყურება. სწორედ ამიტომაც ეგებიან მახეში.

მარშრუტი წერტილების რაოდენობით კი არ უნდა შეამოწმო, არამედ რეალური მგზავრობის შეგრძნებით. რამდენი გზაა. რამდენი დაღლილობა. რამდენი სირბილი. და რამდენად გრჩება სიამოვნების მიღების თავი.

საქართველო ძალიან მაგარი ქვეყანაა მანქანით სამოგზაუროდ. ოღონდ მხოლოდ მაშინ, თუ მარშრუტი ხარბად არ არის აწყობილი. არა პტიჩკების გამო. და არა ისე, რომ მესამე დღეს საერთოდ არსად წასვლა აღარ გინდოდეს.